Britz ve Buckow
için.
Senin
için.

Dün gece CSD'ye (Onur Yürüyüşü) yapılan saldırı insanı dehşete düşürüyor. Saatlerce süren sevinç, müzik, dans, coşku, çeşitlilik ve renk cümbüşü, fanatik nefret dolu, İslamcı radikalleşmiş bir kişi tarafından kesintiye uğratıldı.

Ne yapılabilir? Faili bulacak olan güvenlik güçlerinin arkasında durmak. Elbette. Nefretin insanı içine çekmesine izin vermemek. Birlikteliğin ve insanlığın uzun vadede her zaman daha güçlü olacağından emin olmak. Bu yüzden bugün anma etkinliklerinden birine katılmak.

Ama aynı zamanda şunu da ciddiye almak gerekir: Böyle bir eylem asla durup dururken ortaya çıkmaz. Ailede, işte ya da spor kulübünde biri eşcinsel erkeklere ya da kadınlara, trans kişilere, heteroseksüel normlara uymayan herkese ya da bazılarına nefretle konuştuğunda buna karşı çıkalım. Nefret başka gruplara yöneldiğinde de aynı şekilde karşı çıkalım.

Böyle bir fanatik kendini özellikle iyi bir Müslüman olarak göstermeye çalıştığında ya da insanlar saldırganın Almanya'daki Müslümanları temsil ettiğini iddia ettiğinde de karşı çıkalım. Evet, IŞİD kendini İslam'a dayandırıyor. Tıpkı bir Anders Breivik'in kendini Hristiyanlığa dayandırması gibi. Bu yüzden ideolojik arka planla, sempatizan çevreleriyle ve olası arka plandaki kişilerle ciddi bir yüzleşme gerekiyor. Ama bireylerin nefretini, milyonlarca insanın yaşam ve inanç gerçekliğinden asla daha önemli görmemeliyiz.

Ve geçmiş terör eylemlerinden sonra yapılan hataları tekrarlamayalım. Breitscheidplatz'daki ya da Hanau'daki saldırılardan sonra mağdurlar ve yakınları çoğu zaman kendilerini yalnız hissetti. Bir saldırının mağduru olan kişinin, ertesi gün gösterilen dayanışmadan daha fazlasına ihtiyacı vardır. Kalıcı empatiye ve ne yazık ki çoğu zaman psikolojik desteğe, rehabilitasyona ve gerçek bir mağdur tazminatına ihtiyaçları vardır.

Daha fazla birliktelik, dayanışma ve görünür yaşama sevinci için. Araçsallaştırmaya, önemsizleştirmeye ve yalnızlaştırmaya karşı. 🏳️‍🌈🏳️‍🌈🏳️‍🌈